Dagen en nachten bestond mijn enige bezigheid uit huilen. Mijn partner lag onder mijn bed, ik op de bed. Hij verdrietig om mijn verdriet, urenlang in stilte wachtend, in de hoop dat ik misschien tot rust zou komen, zodat ook zijn gemoed iets lichter kon worden.
Maar nee... hoe kon dat? Ik, die mijn hart, mijn kind en mijn hoop al had verloren. Het was alsof mijn hoop uit het raam van mijn kamer was weggevlogen en samen daarmee mijn droom om moeder te worden had meegenomen.
Mijn man verdronk in mijn verdriet, en ik verdronk in het verdriet om mijn kindje en in de pijn dat ik mijn partner geen kind had kunnen geven.
Ik huilde tranen van bloed, en hij huilde met mij mee, zonder één woord te zeggen.