De samenleving dendert over je heen. En je doet zelf gewoon mee. Doorgaan, doorzetten en niet zwak zijn.
Maar soms is het belangrijk om even stil te staan. Naar elkaar te luisteren. Elkaar te zien. Bespreekbaar, zichtbaar en hoorbaar te maken waar normaal geen gesprek voor is. Veel van onze moeilijke ervaringen gaan naar binnen en vinden geen weg meer naar buiten. Dat is stille pijn. KUKU CASA is een plek om samen de stilte te doorbreken.
Een kuku is een Iraanse lekkernij. Iets gezonds en iets waar je vrolijk van wordt. Kuku verwijst ook naar moederkoek, het onderwerp van mijn stille pijn. Over vrouwelijkheid en verwachtingen van het vrouw zijn. Casa, is de plek. Een veilige omgeving om samen woorden te vinden voor de stille pijn.
Veel vrouwen dragen pijn met zich mee die nauwelijks wordt uitgesproken. Pijn rondom een onvervulde kinderwens, zoals bij Nahid Struijk-Kafchi, maar ook pijn door misbruik, angst, eenzaamheid, verlies of jarenlang niet gezien worden enzovoort. Voor deze stille pijn is vaak geen taal.
