Veel vrouwen dragen pijn met zich mee die nauwelijks wordt uitgesproken. Pijn rondom een onvervulde kinderwens, zoals bij Nahid Struijk-Kafchi, maar ook pijn door misbruik, angst, eenzaamheid, verlies of jarenlang niet gezien worden enzovoort. Voor deze stille pijn is vaak geen taal.

 Schaamte, taboes en soms simpelweg het ontbreken van woorden maken het moeilijk om het gesprek aan te gaan. Nahid ontdekte dat schrijven en schilderen haar hielpen om haar pijn naar buiten te brengen. Beelden en woorden werden een stem hoorbaar voor anderen, waar die eerst verborgen bleef.

Meld je aan: Bibliotheek Delft (DOK)

Tijdens deze bijeenkomst nodigt Nahid je uit om samen de stilte te doorbreken. Door te luisteren, te delen en te schilderen onderzoeken we hoe stille pijn ruimte kan krijgen. Je hoeft deze pijn niet zelf te hebben ervaren om mee te doen. Stille pijn raakt ons allemaal: in onszelf, in onze relaties, in ons werk, in gezinnen en vriendschappen. Misschien hoor je het nooit hardop, en dat is oké, maar het bestaat. En samen kunnen we het zichtbaar maken.

Mijn verhaal in beeld

Ik mis mezelf
Eenzaam en vol wanhoop.
Mijn pijn is jouw pijn en jouw pijn is ...
Zelf vergeten
Vlinders, zorg goed voor mijn liefje.
Vrouw in een kooi.
Red jezelf
Vlinders helpen mij
Samen zijn we sterker
Jullie zijn altijd bij mij, zolang als ik leef
Mijn stille pijn