Een van mijn vriendin heeft in haar 27 jaar drie miskramen gehad. Door haar cultuur en de wens om kinderen te krijgen, was dit erg zwaar voor haar.
Haar man is na vijf jaar samenwonen van haar weggegaan. Zij is nu 49 jaar en heeft nog steeds de hoop om een kind te krijgen met haar huidige vriend.
Ze vertelde dat, ondanks de jaren die verstreken zijn, er nog steeds ergens in haar hart pijn zit, en ook pijn in haar trots. omdat ze hier nooit met iemand over heeft gesproken. Behalve haar ex-man weet niemand dat ze een miskraam heeft gehad, haar moeder en haar zus weten het ook niet. Haar ex-man vertelde tegen anderen dat hij niet dezelfde weg met haar wilde bewandelen, waardoor ze uiteindelijk zijn gescheiden.
Ze had nooit echt nagedacht dat ze de behoefte zou hebben om hierover te praten. Na mijn verhaal wilde ze in eerste instantie rust bieden, maar daarna realiseerde ze zich dat door te praten een stukje van haar pijn loskwam. Ze kon eindelijk hard huilen en haar verdriet laten zien, zonder zich zorgen te maken over wat ik ervan zou denken.
