Wist je hoeveel ik ernaar verlang om een kind te hebben? Maar omdat ik geen partner heb en geen goede partner kan vinden, ben ik gedwongen mijn wens op te geven.
Ook al weet ik dat ik op andere manieren een kind kan krijgen, voel ik me verantwoordelijk tegenover het kind dat nog niet geboren is. Ik vind dat ik mijn kind op zijn minst datgene moet kunnen geven waar een verantwoordelijke vader en moeder voor horen te zorgen.
Nu ben ik bijna veertig jaar oud en moet ik accepteren dat mijn kans om een kind te krijgen kleiner wordt, zelfs als ik een goede partner zou vinden. Wanneer ik om me heen kijk en zie dat sommige vrouwen alleen vanuit hun wens om moeder te worden handelen, zonder naar hun levens- of financiële omstandigheden te kijken, en zonder dat er een goede en verantwoordelijke partner naast hen staat, en dat ze op welke manier dan ook een kind krijgen alleen om maar een kind te hebben omdat ze die sterke wens voelen, dan vult mijn hart zich met pijn.
Dan vraag ik me af: heb ik echt de juiste keuze gemaakt door tot nu toe mijn eigen verlangen opzij te zetten? Of was het niet nodig om zo streng voor mezelf te zijn?
Misschien zal de pijn van het geen kind hebben mijn hele leven bij me blijven, ook al heb ik nooit echt stappen ondernomen om moeder te worden.
Ik heb gestudeerd om een goede baan te hebben. Ik heb een huis gekocht om zelfstandig te zijn. Maar al die tijd heb ik niet de kans gehad om een geschikte partner te vinden.
En nu ben ik hier… met het gemis van iets wat ik nooit heb gehad.
