Een kennis vertelde me dat mijn zus jarenlang geen kinderen kon krijgen. Ze probeerde alles, elke mogelijke weg, maar niets werkte. Uiteindelijk besloot ze een draagmoeder te zoeken. Ze vroeg mij om die rol voor haar op me te nemen.
Het duurde twee jaar voordat ik dit kon accepteren en uitvoeren, maar zelfs toen lukte het niet. Na drie maanden verloor ik het kind. Het voelde alsof ik de oorzaak was van dat verlies. En mijn zus dacht er net zo over.
Ik had zelf al twee kinderen, en mijn zus begon me schuldgevoelens te geven: dat ik niet goed voor het kind zorgde omdat het niet van mij was, dat het me niet genoeg kon schelen omdat ik zelf al kinderen had.
Nu zijn we zeven jaar verder sinds die gebeurtenis. Mijn zus kreeg later een kind via een andere draagmoeder, maar onze relatie is nooit meer goed geworden. Ik heb mezelf niet vergeven, en mijn zus ook niet. En nog steeds begrijp ik niet waarom.
Omdat ik ermee instemde om draagmoeder te zijn.
Omdat ik mezelf de schuld geef van het verlies van het kind.
Omdat mijn zus mijn verdriet negeerde.
Waarom? Ik weet het niet.
Ik heb haar gewoon niet vergeven, en ik wil haar niet zien.
