Iemand heeft mij verteld dat ik mijn enige dochter verloor toen ze nog maar tien jaar oud was.
Het was een enorm zwaar verlies. In de eerste jaren probeerden mijn omgeving altijd me te troosten, maar langzaam gingen ze allemaal verder met hun eigen leven en vergaten zelfs dat ik mijn kind had verloren.
Ik begrijp dat dit natuurlijk is, maar ik kon nooit meer die persoon worden die ik vroeger was. Hoe hard ik ook probeerde, het lukte niet.
En nu verwachten diezelfde mensen dat ik weer die oude ik ben.
Omdat ik dat niet kan, beginnen ze me langzaam uit hun leven te verwijderen.
Net zoals mijn ex-man, die me verliet omdat hij het moeilijk vond om met mijn pijn om te gaan.
Het is heel pijnlijk. Heel erg pijnlijk.
